Week 6 ria de Muros en ria de Arousa

Week 6;  ongelooflijk hoe vlug de tijd passeert. Het lijkt alsof het pas gisteren was dat ik zeebrugge verliet.
Ik lig voor anker voor het mooie stadje Muros. Op de ankerplaats liggen 2 boten. Exeo met Eveline en Pierre en uiteraard de Billy.

We  roeien naar de kant en verdwijnen in de smalle straatjes waar een aangenaam koele atmosfeer heerst. Veel mooie huizen hier zijn te koop. Het uitstalraam van de plaatselijke Immo toont ons dat je hier al een mooi huisje kunt kopen vanaf  50000 euro, op het platteland weliswaar. In het stadje zelf is het wel een stuk duurder.
In de namiddag gaan we ankerop naar het 2 mijl verdere strandje aan de noordkant van de ria.  Twee mijl!  We komen in ons tempo.....

Met de motorboot van Exeo (annexe in het Frans) verkennen we de omgeving. Een inhammetje nodigt uit om in te varen. Je waant je achtereenvolgens in Griekenland, de Carib,  Frankrijk. Glashelder water. Google Maps leidt ons naar een klein supermarktje waar we wat bier, cola, brood, sossiese (van die straffe chorizzo) enz in onze rugzak proppen.

Even later terug bij de boot. Ik doe nog een halfslachtige poging te zwemmen maar volgens mij hebben ze ijsblokjes in het water gestort. Niet te doen, zo koud.

De volgende dag gaan we naar een tweede baaitje een eindje verder. Het plan was naar een riviertje te varen die ons tot in het stadje Noia zou brengen maar een opstekende Noordooster brengt ons van onze plannen af.  Tegen een 30 knopen wind valt niet te vechten, vooral met het 9 pk diezeltje van de Billy wordt al gauw de handdoek in de ring geworpen. We vallen af en gaan een ander baaitje binnen. Terug ankeren uiteraard.

Ook mooi hier. De dag passeert weer even vlug als gisteren. De harde Noordoostenwind lijkt tegen de morgen toch wat geluwd.  Pierre en Evelien willen naar de volgende Ria. Ik ga terug naar de Marina in Muros. Ik wil wel een doucheke en verwacht mijn kompaan  solozeilster Caroline morgen in Muros.

De Marina zelf is ok, de douches en toiletten echter zijn in slechte staat. De Marinero excuseert zich ten voeten uit maar met een havenfee van 26 euro heeft hij volgens mij geen enkel excuus. Soit, ik tank een jerrycan benzine voor mijn buitenboordmotortje, schrijf wat aan de blog en als tegen 2100h Caroline arriveert ga ik nog even goedendag zeggen.

s' morgens vervoegt Billy zijn maatje Hiawatha op de ankerplaats. Met klein billy'tje gaan we naar het strand en ook nog iets eten in één van de talrijke restaurantjes in de nauwe straatjes. Pigmentes de Padron, mesjes met véél look en ook nog een bordje gegrilde gambas.

In de namiddag varen we uit naar het riviertje naar Noya, met de rustige wind lukt dit nu wel.  Zwemmen lukt mij nog steeds niet. Te koud. Caroline, met jeugdige overmoed lukt het wel alhoewel ze toch met een bibberend lipje de zwemtrap op komt......

Op 24 juli vertrekken we naar de volgende Ria, de ria de Aroussa, wat een mooie naam.  Eenmaal buiten de ria de Muros neemt de wind toe tot een stevige 20 knopen achterlijk. Ik heb één reefje in het grootzeil en de fok uitgeboomd. De twee boten, met ongeveer gelijke lengte doch toch een ietwat ander zeilplan,  blijven zeer dicht bij elkaar. Leuk, we kunnen van beide kanten wat mooie foto's en filmpjes maken.

De wind neemt nog een stuk toe, de boom wordt weggenomen en ik probeer de fok vol te houden door toch een beetje op te sturen wat beurtelings gijpen inhoudt. Eén keer loopt het mis en komt het grootzeil toch met een stevige klap de andere kant op. Ik zit blijkbaar in de weg en krijg de grootschoot met zoveel kracht tegen mijn schouder en nek dat ik toch even groggy ben. Het zal mij anderhalve week koppijn en nekpijn kosten... aiai

We lopen de ria binnen  en nu gaat het aan de wind, ik steek nog maar een reefje bij en we gaan voor anker voor het strandje van Cabo Cruz.

 In de Marina ligt Exeo, een van onze Franse buddy boaten. We brengen s avonds een bezoekje aan onze vrienden. Het wordt weeral een gezellige avond.

Week 5 al... van Camarinas naar ria de Muros...

Ik verlaat Camariñas met pijn in het hart. Net zoals 10 jaar geleden heb ik mooie herinneringen aan dit vissersplaatsje die veel van zijn authenticiteit bewaard heeft. Het zijn ook de menselijke contacten die het verblijf tot een feest maken.
Er is de Fransman Bernard  naast me die me op een avond uitnodigt voor het avondmaal. Zijn levensverhaal gaat niet over rozen, getrouwd met een vrouw die blind is maar hem toch ieder jaar zijn uitlaatklep gunt om met zijn boot te gaan varen. Vertrokken uit La Rochelle met bestemming Bayonne, en hier in Camariñas al een week aan het wachten op een zuidelijke wind die hem terug rond Finisterre wil brengen op zijn terugtocht

Er is een vriendelijk Belgisch koppel op een mooie tweemaster (weeral eentje... maakt mij fier Belg te zijn, zijn we dan toch een natie van zeevaarders?) met bestemming de Caraiben.
En dan natuurlijk Eveline en Pierre die mij zowat adopteren  en met wie ik zowel hier als in de volgende ria al buddyboatend een  tijdje optrek.
De club van Camariñas doet er alles aan het zijn gasten aangenaam te maken. De Marinero, nog steeds dezelfde als tien jaar geleden, uiterst vriendelijk doch enkel Spaans sprekend, doet zijn uiterste best het ons naar de zin te maken. Dat hij de Duitse gastenvlag per abuis als de Belgische omhoogtrekt wordt hem vergeven, vooral omdat hij dit de volgende dag op mijn aandringen zonder verpinken rechtzet.
Het restaurant van de club maakt ons het leven zeer aangenaam door ons de meest exquise gerechten te serveren en dit tegen een prijs die als zeer democratisch mag benoemd worden, en dit met een kwaliteit om U tegen te zeggen.

En verder zijn er tijdens ons verblijf ook de visserijfeesten, met de nodige ontploffingen van kiloos voetzoekers, eerst dachten we dat dit te maken had met een methode om de meeuwenpopulatie op afstand te houden, maar nee, het is een soort Spaanse uiting van feestvreugde, iets wat bij ons  als nuchtere westerling van meer Noorderlijke streken  meer als storend lawaai overkomt.
Soit, ook de ochtendlijke opkomsten van tientallen doedelzakbands worden iets minder gesmaakt, maar het voegt onomstotelijk sfeer toe aan de feestvreugde.  Als in de late namiddag plots de volledige vissersvloot in Oostelijke richting verdwijnt onder geknal en sirenegeloei wordt ons door het bevallige meisje van de bar, Maria, de legende uitgelegd die zijn oorsprong vindt in een 500 jaar oude vete tussen Camariñas en het iets verder gelegen Muxia. De geschiedenis wil dat de vissers van beide plaatsjes in onderlinge onenigheid liggend, afwisselende strooptochten organiseerden en en passant alle vrouwen van het andere dorp verkrachtten, zodat het nooit duidelijk werd wie de vader was van sommige kinderen die negen maanden later het levenslicht zagen.
Even later komt inderdaad de vissersvloot van Muxia voor de  kaai evenveel als nog niet meer misbaar maken als hun lokale tegengangers. Gelukkig zonder meer.... 😊.... of zou dit toch met de hedendaagse Covid beperkingen te maken hebben?
De harde wind in de ria neemt niet af. Als na enige dagen toch een gaatje komt in het natuurgeweld, besluiten zowel de bemanning van Exeo als Billy,  de trossen te lossen en Finisterre te ronden met bestemming de verder zuidelijk gelegen ria de Muros.  Een nieuw avontuur wacht ons op....

Ik vertrek traditiegetrouw als eerste,  Exeo met Eveline en Pierre wachten nog even. Het weerbericht lijkt niet te kloppen. Ik krijg Westenwind om uit de Ria te varen. Even later op zee herstelt de Noordoost zich toch en neemt wat toe. Met het vooruitzicht van Finistere ben ik toch wat voorzichtig en laat de grote Genua in zijn zak zitten en kies voor de gewone fok, uitgeboomd. We lopen 5 a 5.5 kts. Ik ben tevreden.   Na een paar uurtjes ronden we Finistere.

Een plengoffer voor Neptunus lijkt me wel op zijn plaats. Een scheutje rum voor onze veilige doortocht. Bijgelovig, nee hoor maar toch... Neptunus en zijn gevolg zijn er niet om mee te lachen....😊😊
Even voorbij Finistere zijn een paar mooie diepliggende baaitjes en even lonkt de verleiding hier binnen te gaan en te ankeren.... Het weerbericht voor morgen geeft te rug harde noordoostenwind dus gaan we toch maar door.
Ik krijg een telefoontje van Sigrid dat ze in La Corina zijn en het wel zien zitten deze avond in Muros een etentje met mij te plannen. Tegen 1800h zijn ze er...
Het is 1500h, nog 15 mille to go.... dat moet lukken.... tenminste als de wind blijft meewerken. Niet dus, de windmeter geeft 5, 4, 3 knopen aan, de snelheid zakt naar 4, 3, 2 kts.   Motor dus maar. Ik geniet van het uitzicht. De ria van Muros opent zich, ik stuur 90 graden op en krijg terug wat wind om de laatste mijltjes af te leggen.
Het is toch nog 1800h als ik mijn anker uitsmijt. De vrienden zijn ook wat verlaat en ik kan in alle rust nog het bijbootje opblazen en de boot wat opruimen. Het is warm hier. Zeker 5 graden warmer dan in Camariños.

Ik zit al vlug op een terrasje waar ook even later de volledige familie arriveert. Het wordt een gezellige avond met lekker eten, allerlei zeevruchten ende nodige drank. Op het einde van de avond, met een  zekere hilariteit wordt ik begeleid naar de helling waar mijn bijbootje op mij ligt te wachten.
Ik ben er zeker van  dat het hele gezelschap op een misstap van  mij zit te wachten om mij in het water te zien belanden. Dit wordt hen uiteraard niet gegund en na een laatste afscheidszwaai verdwijn ik naar mijn bunk......
.

Week 4: Spanje; Gijon, La coruna, Camarinas

Gijon wordt ook een paar dagen socialising.... iets wat ik in het begin van deze reis wat gemist heb gaat hier plots vanzelf. Is het onze oversteek van de Golf, de een uit Belle Ile, een ander uit Camaret?  Plots liggen we allen samen in Gijon, de meesten toch al een eindje sinds de start van hun zeiltocht, allen met zuiderse bestemmingen, Zuid Portugal, Canarische eilanden, La Méditeranée, Caraiben?
Ik word uitgenodigd voor het aperitief a 19:00h op een grote Franse Allure, 44 voet degelijkheid in aluminium. Aan boord Florence en Jean Luc. Hun buren, Pierre en Eveline op hun 40 voet splinternieuwe Allure zijn er ook. Het wordt een avondje Franse gezelligheid, met een uitgebreid aperitief, avondmaal, kaasschotel en toetje achteraf.
We zouden de volgende morgen allen naar La Coruna varen, terug een 130 Miles nacht incluis traject. Tussenliggende havens, Ribadeo en Vivera zouden tijdelijk in Lockdown zijn wegens terug verhoogde Covid activiteit.... aiai.

Het weerbericht is goed dus daar gaan we. Ik vertrek rond 0930h, ruim voor de Fransen, die mij met hun 40 voeters wel voorbij zullen gaan.
Ik zie tegen de avond het Ais signaal van de Marihain 3 op mijn scherm verschijnen. Hij ligt nog 10 mijl achterop maar komt vlug dichterbij. Ik roep hem even op via de Vhf radio. Full grootzeil en assymetrische spi. Ik heb 2 reven in het grootzeil en mijn fok, een beetje onderbezeild maar ik ben solo en hou niet van nachtelijke zeilwissels. Toch loop ik ook meer  dan 6 knopen over de grond. We hebben zeker 1 knoop stroom mee over het ganse traject.
Dolfijnen komen en gaan.
Als ik de ria van La Coruna aanloop, zet ik een keteltje water op en neem een kuipdouche.  Je moet toch proper zijn om een nieuwe haven binnen te lopen?
Tegen 5 uur in de namiddag kom ik La Coruna binnen. De grootste Franse boot is een uur voor mij binnengelopen, behalve de laatste 10 mile hebben ze alles gezeild. Ikzelf toch iets meer dan 20 mile op motor terug.  De 40 voeter komt iets later binnen.
De volgende dag boodschappen doen en ik nodig de twee Franse bemanningen uit voor het "aperitief"  op de Billy.  Tijdens de voorbereidingen klopt iemand op de boot. Een juffrouw vraagt me iets in het Frans. Ik denk eerst dat het iemand van de Marina is en denk in het Spaans te moeten antwoorden, maar nee, ze stelt zich voor als Caroline,  Belgische solozeilster op een blauwe Albin Ballad onder Noorse vlag aan de andere kant van het ponton.  Ik vraag of ze een biertje wil?  "Baah oui, on est Belge, non?"
Ik nodig haar uit om deze avond ook te komen, als tegengewicht tegen het Franse geweld......vwalla, on est a 6.

Het zou een gedenkwaardige week worden van feestjes op ons aller boten, een opeenvolging van avonden tot in de late uurtjes.

Caroline en ik gaan een dag wandelen tot aan de Torre de Hercules. Het is warm..... en menig terrasje wordt bezocht. Haar verhaal heeft wel iets.

Samen met haar lief kopen ze in Noorwegen een oude Albin Ballad, knappen de boot op in een jaar en gaan op reis. Schotland eerst, dan Ierland waar zij de boot overkoopt en alleen verder gaat. Via Frankrijk gaat het Solo naar La Coruna waar de boot  een winter achtergelaten wordt. Caroline gaat terug naar Noorwegen om er als verpleegster te werken en de scheepskas terug te vullen.
En hier is ze, 27 jaar en voor onbepaalde tijd op wereldreis. Faut le faire!
Op mijn laatste dag in La Coruna help ik haar nog de boot uit het water te halen en een nieuwe anti fouling laag te geven.

We schieten goed op met elkaar en gaan s avonds uit eten... Ik heb er plots warempel een dochter bij. Zou wel kunnen he met een leeftijdsverschil van 36 jaar?
De volgende dag is er een mooi weervenster, wellicht het enige voor meer dan een week. Ik sta ik om 0500h op en vertrek samen met één van de Franse boten naar  Camarinas. Caroline heeft nog wat werk aan haar boot en komt achter over een paar dagen.
Het wordt genieten. 50 mile achterlijke wind.  De Fransen trekken hun blauwe gennaker,

 ik antwoord met mijn code 0, een bolle enorm grote Genua. De eerste uren lopen ze een flink eind uit, maar als iets later de wind afneemt en steeds achterlijker wordt, boom ik de Genua uit en loop als een trein. Op Exeo vinden ze geen antwoord op al dit geweld en liggen bij het aanlopen van de ria al terug een stuk achter. Als ik dan ook nog een stuk van de weg afsnij door tussen de rotsen naar binnen te varen, kom ik ruim een uur voor de 40 voeter binnen.

Het aanleggen heeft nog een spannend kantje als de wind op het einde nog een tandje bijzet. Ik bereid alles goed voor. Fenders aan beide kanten, 4 landvasten ... allez we gaan er voor. Er staat niemand op de steiger, ik hou toch nogal wat snelheid wegens de harde zijwind  maar ik kan goed mikken en word op het laatste moment netjes op mijn plaats geblazen.  Landvasten voor en achter, een spring en we zijn er.  Oef!
De weerberichten voor de komende dagen zien er wat de wind betreft niet netjes uit..... + 30 knopen al minstens tot zaterdag, dan misschien een kort intermezzo om rond Finistere in Muros te raken. We zullen zien...
Camarinas is in de afgelopen 10 jaar niks veranderd. De Marina ook niet, zelfs de prijzen zijn nog steeds dezelfde. Ik betaal 13 euro per nacht !  Er is ook een huisje te koop..... 😊😍 zie hierboven. Het heeft wel karakter!
Ik ga een wandeling maken, en even later zit ik op het terras van de club deze blog bij te werken. De wind blaast als een gek en het is op de boot te hobbelig om te schrijven of te lezen.  Je zou warempel zeeziek worden in de haven.
Ik ga met Eveline en Pierre een fruits de mare eten in de club. Ongelooflijk lekker en vers. Grote garnalen, calamares, kleine st jacobsschelpen, mesjes, dikke frieten, mijn favoriet en een lekker sausje....

Seejoe, tot volgende week.

Week 3... van Loctudy naar Concarneau en naar Spanje begot

Van Loctudy naar Concarneau is maar een boogscheut ver...  vijftien mijl? Zoiets ja.

Ik vertrek na het ontbijt... gekookt eitje met een pain flute, koffie, nog eentje met confituur.

De wind recht op de kont. Ik doe zelfs de moeite niet mijn Fok te hijsen... lui?  Bajaa zeker?  Slaat anders toch maar constant heen en weer en voor 15 mijl zet ik de boom niet... oei, oei,...

Concarneau is een mooie stad, in het midden van de jachthaven ligt de oude stad , midden in het water, lijkt een oud fort. Mooi mooi mooi.

 Ik kom uiteraard vroeg aan en maak een wandeling, spring even binnen bij Accastiage Diffusion, een grote watersportwinkel, bezwijk bijna aan de verleiding een Ais transponder te kopen... maar 600 euro... ? Het merk ken ik niet en ik ben niet zeker dat er geen conflicten zullen zijn met mijn bestaande systeem (enkel ontvangst van Ais via mijn Standard Horizon GX 2200)

Nog eens op knabbelen dus wat bij mij meestal een njet wordt....

Les halles sont justement fermée dus nog geen langoustientjes vandaag.  Het wordt een groenten rijstschotel met worstjes.... lekker.

De volgende dag samen met een Frans en een Engels zeilkoppel de was gaan doen in een laverie. Een paar kilo van mijn was vliegt de trommel in om er in 123 veel properder terug uit te verschijnen.  Nog even de droogkast in en voor 10 euro is alles wat ik heb weer netjes. 

Tussendoor even naar les Halles en kom er buiten als de trotse eigenaar van een zak vers gestoomde langoustientjes... voor mijn middag en avondmaal. Een fles  wit zit in de frigo... ze waren lekker..

Bon, de volgende morgen wat brood, kaas halen in het lokale supermarktje en we gaan we verder,  la Trinité ligt naast de deur, iets vroeger ile de Groix...  t is een beetje grijs als ik buiten ga.  De Westenwind heeft iets meer Noord dan gisteren.... Ik kijk eens op de kaart, bestudeer ook nog eens het weerbericht , zowel op internet als op de  Navtex voor de golf,  zou ik? Durf ik?  Dit is echt mijn kans... tis vandaag of mss nog een week wachten.  Ik leg mij al eens op koers naar Les Glénants.... en voorbij... Het is iets scherper dan halve wind.... 15 knoopjes,  het zonnetje komt even piepen....? Yess we doen het. Gijon Spanje, here we come. 260 Miles toch, de grootste trip tot nog toe.  Eens de beslissing genomen valt de druk weg. Ik heb genoeg spijs en drank aan boord om het desnoods 2 weken vol te houden. De tanks zitten vol.

We gaan ten Oosten van les Glénants door. Op de Ais zie ik ten zuiden ervan een vloot vissers liggen.  Nog verder zuidelijk niks meer.

De wind neemt gestaag toe, eens voorbij de eilanden noteren we toch 25 knoopjes wind, het tweede rif gaat er in, even later, meer uit voorzorg ook het derde. We blijven +6 knopen lopen, er staat een lange deining maar voor de rest toch relatief confortabel alhoewel Jeroen Meus niet direct ten tonele zal verschijnen.. t wordt zowel s middags als s avonds een boterhammetje, niet echt veel want  ik voel me toch geen 100%... wellicht toch wat spanning?

Eens het vissersgeweld gepasseerd, lijkt de wind toch terug wat af te nemen naar een constante 20 knopen.  Windkracht 4 a 5 dus.  Ik stel me in op 1/2 uurtjes platte rust, even uitkijken, logboek invullen en weer 1/2 uurtje, wat mij wel beter bevalt dan de 15 minuten in het kanaal.  Ik kom zonder kleerscheuren de nacht door.  De wind is nog wat afgenomen, kort ontbijt en tegen 11 begin ik er toch even over na te denken iets warms klaar te maken.

Alle ingrediënten voor een curryschotel zijn aanwezig.

Zoals gewoonlijk begint elk gerecht op de Billy met het pellen van een grote ui en wat teentjes look. Beetje aanstoven alvast, vervolgens een halve peper, een halve courgette, wat kleine tomaatjes,  geconcentreerde tomatenpuree uit een tube, kruiden met peper, zout, curry, kurkuma....nu en dan een scheutje water tegen het aanbranden. Ik doe geen moeite mijn worstjes aan te bakken. Snij ze gewoon in vier en hup, de pot in. Ondertussen is ook mijn rijst gaar en alles wordt doorheen gemengd. Tegen dat ik zover ben heb ik al een paar keer de vlucht naar buiten moeten nemen. De kookgeuren ism de grote deining lijken toch een beetje moeilijk te liggen. Gelukkig gaat het telkens snel weer over.  Vwalla, gas af en ik heb genoeg voor 2 dagen. Een uurtje later proef ik mijn eerste portie. Lekker. Geen bier of wijn, ik vertrouw het nog niet helemaal.

Dolfijnen: ik lig wat te rusten en plots hoor ik ze dwars door de romp... wat een bende uitgelaten schoolkinderen zijn dit. Springen, pirouettes, onder de boot heen,  voor de boeg uitzwermen, elkaar verdringen.... zotte beesten toch, je raakt er warempel zelf blij door.

Een half uurtje blijven ze bij me, dan zijn ze plots weg, je snapt niet waar ze ineens heengegaan zijn. Ik zou ze op deze tocht nog 5 keer zien, telkens andere uiteraard maar toch steeds dezelfde soort... grijs bovenaan, wil met een gele schijn vanonder, niet echt een grote soort... leuke beestjes.

De tweede dag gaat even vlug voorbij als de eerste. De wind neemt af en ik heb nog één reefje in het grootzeil. Zou er eigenlijk best uit mogen maar voor de korte nacht die er aan komt laat ik het toch maar zitten.

Tegen de morgen lopen we nog amper 3 knoopjes. Even komt nog wat beterschap als ik het laatste rif verwijder maar....  Zoals voorspeld wordt onze laatste dag, nog 80 miles te gaan, er eentje op motor... weeral.. Maar ik klaag niet.

Op 25 miles komende Picos in zicht, warempel met nog wat sneeuw erop.  We zijn er bijna, nou ja 25 Mile is toch nog een uur of 5 varen. In onze lage land is het in zicht komen van land bijna gelijk aan binnenlopen.  Hier dus niet.

Gijon is echt een mooie gezellige stad. Veel volk op de dijk, wel valt het op dat bijna iedereen hier een mondmasker draagt. In de café s en restaurants, winkels is het zelfs verplicht. Meer discipline als bij ons dus.

Zondag is rustig. Mooi weer, iedereen zit op het strand. Ik doe een grote wandeling, ga een terrasje doen. Leuk!

 Maandag slecht nieuws,  slecht weer en een nieuwe uitbraak van Covid in Ribadeo met lockdown, mijn volgende haven.  Ai ai... wat nu?

Week 2 al weer

Ik weet het begin noch het einde van de week niet meer . Alle dagen vloeien in elkaar over. Toch ben ik bijlange nog niet in mijn ritme. t'Zal weer een maandje duren tot het zover is.
Bon, eind van week 2 zijn we in Camaret, de springplank naar  la Coruna....Hola... Ik ben nog zover niet. Ten eerste zit het weer niet mee, de komende dagen wordt nogal wat wind  voorspeld, niet echt stabiel weer.... Ten tweede... Ik zie de oversteek in solo met toch wat gemengde gevoelens aan.  De weg hier naartoe, met 3 keer +100 mijl trajecten, telkens dus met een nachtje incluis zijn mij toch niet echt bevallen... de procedure om met behulp van een timer, in mijn geval een eierkoker, telkens 15 minuten te "slapen"  en tussendoor een snel dekbezoek uit te voeren, de horizont te checken, dan terug je tram in te kruipen en verder te slapen, lijkt in de praktijk serieus lastig te zijn.  Natuurlijk is er nu de drukte van het kanaal,  op langere overtochten zoals de golf zou er toch heel wat minder trafiek te verwachten zijn.... bovendien hoor ik dat de toestand in Portugal zodanig evolueert dat de grens met buurland Spanje nog steeds dicht blijf. Quarantaine toestanden op de Azoren en Madeira.....enfin ,  ik moet er toch nog eens over nadenken.

Terug naar het begin van de week dus. Op maandag vertrekken we eindelijk uit Cherbourg. De wind, een knoopje of 12 komt uit de goede richting. La Hague is net bezeild. De stroom zit nog wat tegen maar even later toch mee. De wind neemt toe tot 20 knopen. Met de kaap in zicht steken we toch een reefje.  Aan de kaap zelf noteren we uiteindelijk 25 knopen en er staat een vuile zee. Nu en dan komt een breker aan dek. We zijn iets te vroeg  want na de kaap straat nog steeds stroom in noordelijke richting wat ons een koers van 330 graden oplevert wat niet echt de goede richting is. Met het wegvallen en draaien van die stroom schieten we uiteindelijk vlak onder Alderney door. Ook hier komt in de race wat groen water over dek.  Wat moet dat hier zijn bij stormweer?

Onder deze omstandigheden is het controleren van de berichten op mijn GSM niet echt topprioriteit.  Als het ding blijft piepen en de wind en zeevang iets normaler worden kijk ik toch eens wie mij blijft bestoken.... Proximus stuurt mij een aantal berichten dat mijn dataverbruik schrikwekkend aan het stijgen is.... wel begot... hoewel vorige maand hier nog geen sprake van was, lijkt één van de gevolgen van het Brexitverhaal dat plots roaming kosten aangerekend worden op Brits grondgebied. Tegen dat ik doorheb wat er gebeurt blijken ze mij doodleuk al
25euro aangerekend te hebben... ja voor wat eigenlijk.?. Ik heb niks gedaan.   Sluiten van de mobiele data dus tot we weer in Franse wateren zijn.

Als ik even binnen zit hoor ik een hoog gepiep..... wel honderd dolfijnen tuimelen voor, achter, duiken naast en onder de boot door. Wat  een schouwspel... ze blijven wel een uur voor een gratis show zorgen.  Het moet zijn dat hier scholen vis zitten, want ook de Jan Van Genten storten zich als raketten in het water..... Mooi, mooi, mooi... hier doen we het toch voor?

Onder de lij van Guernsey, valt de wind weg... dat wordt weer moteuren... De ganse nacht... dju toch.  Toch best dat ik weer mijn 15 minuten slaapjes hou want ik moet achtereenvolgens met een op ramkoers liggende kustvaarder genaamd SWAMI - wie noemt zijn boot nu zo? - communiceren die heel beleefd voor mij uitwijkt. Even later verander ik zelf van koers om een Franse visser te laten voorgaan.

Om 06:12h is het nog 12 miles naar Roscoff... uw kapitein is serieus moe...en besluit dat het genoeg geweest is en tijd om enkele kortere etappes in te lassen.
Roscoff Marina ligt in een mooie omgeving. Het stadje is toeristisch doch die soort loopt hier maar in kleine aantallen rond. Het geheel geeft een raar gevoel.
In de late namiddag trakteer ik mezelf in het clubhuis op een grote steak... met frietjes en een lekkere salade...   vwalla, dat mag ook wel eens.

De volgende dag lopen we, weeral grotendeels op motor tussen de rotsen door binnen in l'Aber Wrac'h. Mooi haventje, voor het eerst wat socialising met andere zeilers... Toch op anderhalve meter afstand maar allez....

De volgende morgen vroeg lijk ik de enige die vertrekkensklaar staat om de Channel du Four te passeren, neen toch niet , even later tuffen we toch met 5 boten naar het zuiden. Tuffen idd want weeral geen wind.  Die komt er uiteindelijk toch met wat venijn op het eind van Du Four, waar we BB uitgaan tot in Camaret... oef!   Ik ben er. Springplank naar ?

Het weer is niet goed meer. Veel wind en regen, afwisselend met zon. Ik blijf hier een dag of drie. Koop bij de lokale Hommarderie een steenkrab die ik zelf kook en een dozijn oesters die ik ook zelf.... opeet, alles met een flesje koude witte wijn uit mijn frigo... ajaaa!

Zondag iets beter en ik vertrek naar Audierne....

Wel.... in die richting toch...Het begint al bij het buitenvaren in Camaret. Ga ik tussen de rotsen door of kies ik de veilige weg? Nee, natuurlijk niet, het weer en de wind zijn goed en ik ga door het Chanel du Toulingue, vlak langs de rotsen... Mooi is dat. Een grotere boot komt achterop en doet net hetzelfde. Even later  gaat hij mij toch voorbij. Ja, 40+ voet, wat had je gedacht?

De stroom zou meezitten tot aan de Ras de Sein, merk ik niet veel van eigenlijk. Pas aan de kaap zelf,  met een indrukwekkende zee tussen de grote vuurtorens in, loopt hij plots op. Zeven, 8 ja plots 9 knopen over de grond en we vlammen er door. Even later ligt Audierne vlak naast ons aan bakboord maar het gaat zowat naar laag water toe. Het is 1400h, dat wordt een paar uurtjes wachten dus tot we binnen kunnen 2 uur voor hoog water.
Ik ga door naar Loctudy, Bretons vissersdorpje30 miles verder. Het is een mooie zeildag. Ik kom aan rond 20:00h en ga nog een pint drinken in de lokale bar.
Volgende dag wat rondhangen, rustig hier toch, iedereen draagt hier mondmasker wat mij er aan herinnert dat we toch een speciaal jaar zijn....

De nieuwe grote voyage 2020 week1

2020 wordt een nieuw reisjaar voor sy Billy, een Dehler 28.

Dit jaar is het de bedoeling een tocht met eindbestemming de Azoren te maken.  Dat dit geen kattepis is weet iedereen.  Vooral omdat dit solo met gebeuren. Ik krijg niemand gek genoeg om met mij mee te gaan. Bijkomend probleem dit jaar is alle heisa rond het Covid 19 virus, een ware pandemie met wereldwijde gevolgen. Mijn planning te starten op 1 mei, valt hierdoor letterlijk in het water. Als op 15
juni de grenzen met Frankrijk toch open gaan betekent dit dan ook zoveel als het startschot om, weliswaar met 1 1/2 maand vertraging toch aan te zetten. Waarheen? We zien wel waar de wind (als er is) ons brengt.

Voorbereidingen voor dit evenement bestaan erin  om begin januari in  mijn thuishaven Zeebrugge op de werf bij Jan Van Damme, oa mijn mast , kiel  en roer te demonteren voor een grote inspectie.
Resultaat!

Kiel ziet er goed uit en wordt na sableren, schilderen met epoxyverf, plamuren etc... terug gemonteerd met de nodige kit, gevloek en gesmeur .
Mast wordt nagezien, hier en daar een verdacht poprevetje vervangen. De verstaging is pas vorig jaar vernieuwd dus dat is ok.
Het roer is een ander verhaal:  een paar dikke bulten worden open geprikt en blijken toch wat water te bevatten. Onder toeziend oog van Jan wordt de bekleding (een soort gelcoat)verwijderd.

Wat overschiet is een roerblad welke uit een soort hard PU ? schuim bestaat. Ongelooflijk maar daar staat niks te niks glasmat op !!!  Het mag een mirakel heten dat dit nooit voor enig probleem gezorgd heeft behalve enkele bultjes op het oppervlak. Soit, we gaan voor de rigoureuze aanpak met glasmatbekleding met epoxy met de vacuummethode voor een goede hechting en sterkte. Afwerking met epoxyplamuur, de nodige primerlagen en uiteindelijk antifouling.

Een dag na de tewaterlating in maart gaat België in lockdown. Gedaan met zeilen, bezoek  aan de boot is zelfs even niet meer toegestaan op straffe van een geldboete van zo'n slordige €250.
In mei starten uiteindelijk de versoepelingen, we mogen weer in eigen land varen en warempel op 15 juni gaan de grenzen met buurland Frankrijk weer open. Engeland is nog niet zover dus dat is voor mij geen optie.


Dag 1 en 2.
14 juni, een dagje te vroeg maar ik reken pas op 15 juni in Frankrijk binnen te lopen. Maanden kregen we een Noordenwind. Dag van vertrek, je zal het niet geloven, zuidwest. Recht op de neus dus. Soit, we beginnen er aan. Een dik uur over stuurboord, dan overstag richting Blankenberge..... dju dju dju... Dit gaat niet echt vooruit en we hebben nu nog stroom mee. Het moet zijn dat ik toch redelijk braaf geweest ben, nooit plastiek of andere vuiligheid in zee geloosd heb. Neptunus, koning van de zee en zijn eerste luitenant Eolus hebben dus toch wat compassie en draaien even aan het grote stuurwiel, de wind draait meer naar West en plots is Oostende bezeild, alsook Nieuwpoort. Oef!

Ik krijg  een telefoontje van Jean Pierre en Nadine van de Joker, mijn oude buren die nu in Nieuwpoort liggen. Wij spreken af ergens voor Westende en als ze even later dichtbij komen worden wat foto s genomen en via de VHF  wat informatie gedeeld. Even later zijn ze weer weg en verder gaat het naar Nieuwpoort, de groene Trapegeer boei langs en het pasje naar Duinkerke door. Even later komt de verleiding van een stilliggend bed voor de avond in de Marina bij me op maar neen, we gaan verder. De wind neemt af en even later moet de moteur bij.  Wist ik veel dat hij de volgende dagen nog amper zou uitblijven. De nacht is rustig. Vanaf 2300h wordt het donker. Onder een formidabele sterrenhemel tuf ik verder. 10 minuutjes een oogje dicht, de eierkoker loopt af. Eventjes buiten loeren, terug 10 minuutjes... om 0415h begint de nieuwe dageraad.
Tegen 1700h loop ik Dieppe aan. Tanken, even door het stadje lopen,  t is hier niet echt vakantiestemming.....een blik bonen cassoulet, wat wil je, we zitten in Frankrijk. De rest is voor morgen. Een slaapje toch van een paar uurtjes na elkaar.  Grgrgrgrg.......

Dag 3 en 4  uiteindelijk naar Cherbourg....

Ik ben vroeg op s morgens, ongeduldig zoals steeds.  Douchen, praatje met de Engelse buren, hun dagbestemming is Honfleur het mooiste haventje van deze Normandische kust, vlakbij het "minder" mooie Le Havre. Ik ben er ooit geweest toen ik nog jong en onschuldig was met de Paloma, een wedstrijdboot. Ik zal zien wat het weer doet. Misschien is dit het moment om ook nog eens terug te gaan.? 

Mijn buren hebben een serieuze houten stelling op hun voordek liggen. Zij gaan de Seine op en nadat hun mast afgenomen en netjes horizontaal op die stelling op de boot gelegd wordt, gaan ze via  Seine, Saone en Rhone naar de Middellandse zee varen. Amai, dat zal ook even moteuren worden.

Ik ga tanken want ik zie de bui al hangen.... er is weeral weinig wind voorspeld. Buiten gekomen worden de zeiltjes gehesen en kunnen we warempel toch een eindje zeilen. Voor Fécamps hangt een zwarte wolk die steeds groter lijkt te worden. Het  rommelt in de verte. Alles lijkt toch zowat over land te blijven hangen. Voor mij is de lucht blauw. Pfff, ik vaar door... op motor want Eolus is weeral met verlof... Het wordt later, donker maar het weer blijft goed.  Onder terug een prachtige sterrenhemel glijd ik naar het Oosten. Ik heb telkens zes uur stroom mee, zes uur tegen. Als ik tegen het opkomen van de zon op zo'n 20 mijl voor cherbourg uitkom, is de stroming terug tegen, en wel zo sterk dat ik  amper nog tegen een slakkengangetje vooruit geraak.....

Ik besluit heel dicht onder de kust te gaan varen, waar het minder diep is. Daar liggen wel een hoop rotsen maar alles lijkt toch goed beboeid te zijn.  Ik zie op de AIS dat daar een aantal vissersbootjes aan het rondvaren zijn, dus het kan best.

Alles gaat goed en tegen het keren van het tij kan ik de haven van Cherbourg invaren. Het is 0900h s morgens.  Als ik mij haast kan ik nog met dit getij rond de beruchte kaap de la Hague, doorheen de stroomrace  tussen Alderney en Guernsy in naar kalmer (getij)water raken denk ik.

Het ponton waar kan getankt worden is vlug gevonden, tanken is echter een ander paar mouwen. Wie dit systeem uitgevonden heeft is zeker geen solozeiler.  De pomp met cardlezer staat boven op de kaai, na de normale procedure van bankkaart lezen, pincode ingeven, pomp kiezen kan je uithaken,  de darm over een rubber wielsysteem naar beneden laten zakken, let op, niet! In het water, lopen tot aan uw boot, trekken, sleuren aan het stugge ding en ja... als je denkt dat alles klaar is, heeft het systeem zich al afgesloten wegens te lang duren... tedj.......

Enfin, het mocht dus duidelijk geen vlotte operatie worden en jou schipper heeft dus de hulp van een madammeke van de club moeten inroepen. Al met al heeft dit dus een tijdje geduurd met als gevolg dat ik eigenlijk rijkelijk te laat terug buiten raak.

Met een stroming rond de kaap van om en bij de vier knopen (en het is zeker nog geen springtij) spoel je er zo voorbij,  maar toch niet vlug genoeg, want amper in de omgeving van Alderney begint het besef te groeien dat ik te laat ben, dat over een uurtje de stroom al terug draait en dat ik me dan met mijn schuitje op de slechts mogelijke positie zal bevinden, wat inhoudt een oefeningetje surplace, of zelfs bij momenten vooruitvarend door het water eigenlijk tov de grond terug achteruit te gaan.  Met het schaamrood op de wangen besluit ik de schade te beperken en terug naar Cherbourg te varen.

Het zal mij 4 extra dagen in de marina kosten omdat ondertussen het weer voor de komende dagen er ook niet meer fris uitziet met een tijdje harde westenwind.

Goed, niks aan te doen...

Dag 5, 6 en 7 worden gebruikt om nog wat jobbekes aan de boot uit te voeren,  het zonnepaneel wordt op een betere manier vastgemaakt,  ik ga wat geld spenderen in de plaatselijke Accastilage Diffusion boot-suply winkel, de lokale middenstand moet ook leven he? Ik koop een nieuwe portabele VHF, een extra oliefilter voor de motor en 5 liter olie. Straks een vidangeke doen... Met al dat motorgeweld van de laatste dagen zit ik plots toch dicht aan een oliewissel toe.... Ik  heb de laatste dagen bijna meer diesel verstookt dan anders in een heel jaar.

Een wandelingetje in de binnenstad leert mij dat Cherbourg nog steeds mijn favoriete Franse stad niet is. Het mooiste is de jacht en vissershaven.  Een oud droogdok kan mijn  goedkeuring ook verdienen.

Morgen naar "Le cité de la Mer, een groot maritiem museum hier net aan de overkant..

Hier en daar ook een praatje gemaakt met wat Franse zeilers aan het visitors- ponton... vinden mij wss een rare kwiet, zo alleen?

Allez vooruit, maandag gaan we verder. Nog één nachtje doorzeilen tot Leshardrieux, en dan in een paar hopjes naar Camaret en dan... Spain, here I come!

Je vraagt je wellicht af waarom ik alle mooie dingen hier straal voorbij vaar?  Wel,  ik heb deze streek dus al verschillende malen bezocht met de boot en wil nu gewoon wat opschieten ...

Met dank aan Jean Pierre ook die mij elke dag contacteert via Whatsapp en zowat mijn weer en andere info- goeroe geworden is.

La cité des mers gaat op zaterdag open. Dragen van een mondmasker  is verplicht. De site heeft drie grote onderwerpen. De duikboot, niet zomaar een duikbootje maar de eerste Franse atoomduikboot ooit, uitgerust met  14? Kernkoppen, drie verdiepingen staal, apparatuur, claustrofobisch toch zoals alle duikboten.

Tweede site is toegespitst op alle weetjes en ditjes en datjes van  de Titanic die, op haar maiden voyage, vertrokken uit Southhampton, naar Cherbourg voer om nog 184 passagiers aan boord te nemen en amper vier dagen voor de Noordkust van Amerika op een solidaire ijsberg voer. Een dag later lag het gloednieuwe schip op de bodem van de oceaan. Velen zouden gered worden  maar velen haalden het niet. Het verhaal zou ettelijke malen verfilmd worden, haalde alle kranten wereldwijd. Pas enkele jaren geleden kon men de resten van de fiere romp vanuit een  duikboot filmen.

Laatste site is gewijd aan de wereldzeeën, de fauna, de vervuiling, de toekomst als die  er nog is. Mooie aquaria, met levend rif, vissen allerhande.

Mooi, mooi, mooi.  Zondag passeert nog met een wandeling, hulp aan een paar Franse would be wereldzeilers die volgens mij te veel sigaretjes gerookt hadden en vooral fervent liefhebbers waren van Corana bier...bweuk, te zoet naar mijn smaak....maar maandag zijn we weg. T' wordt tijd.

Leer zeilen op de Noordzee vanuit thuishaven Zeebrugge

Ooit gedroomd om te leren zeilen? Dit is Uw kans. Leer de fijne kneepjes van het vak onder leiding van een ervaren schipper. (brevet jachtman) op een klein maar zeewaardige zeiljacht. Dehler 28.
Zeilen op maat.Samen met jou partner, een paar vrienden, jij alleen, dagtrips, langere tochten op de Noordzee, alles kan geregeld worden. Er wordt bij goed weer de ganse winter doorgezeild.
Leren zeilen hoeft niet duur te zijn. Voor info, contacteer mij
Jan Dekeyser op 0475/900042

28 augustus van Ile d'Yeu naar la Turballe

3 boten met jonge zeemannen en vrouwen amuseren zich in de avond te pletter in het kleine haventje van Ile d'Yeu. Het lijkt wel een discobar. De andere vakantiegangers "ondergaan" het gebeuren...😀
Enfin, ik geraak toch ergens in slaap tot ongeveer 0200h. Nu is het verdacht stil... ik lig naar het plafond in mijn kooi te staren en begin schaapjes te tellen. Bij 5723 hou ik het voor bekeken. Ik moet toch ergens in slaap gesukkeld zijn want plots is het 0700h en ik ga douchen.
Een vlug ontbijtje later vertrekken we voor een 40 mijlstocht naar een nieuw haventje die Johan gevonden heeft en een goede ligging heeft voor onze laatste aanloop naar Quiberon en tenslotte la Trinité op het einde van ons avontuur. We kunnen er op elk moment binnen en buiten... la Turballe,

vissershaven met ook plaats voor jachties. .?
De tocht er naartoe blijkt oneventfull, een beetje overtrokken lucht, wind uit W, na de middag SW, we zetten de asymmetrische pink spi,  maar het is te vroeg en te scherp dus vliegt hij terug de zak in...
Even later kunnen we wat afvallen en nu gaat het wel. Recht op ons doel af. La turballe, mooi plaatsje, mooie jachthaven ook. Ik ga met Winnie boodschappen doen. Wat groenten, grote garnalen ,paella.

.... lekker. Terug op de boot krijgen wel het lekkerste voorgerecht van de reis op ons bord. Grote garnalen, gehalveerd , in de pan gebakken met "beste boter" en look,veeeeeel look 😁😁
De paella is ook niet mis, diepvries maar toch lekker.
We gaan nog een ommetje maken, eten een ijsje uit de supermarkt en raken verstrikt in de gebeurtenissen op een traditioneel

marktje, een bandje met traditionele Bretonse muziek, een laatste stop met een Bretonse pannenkoek met caramel, weggespoeld met voor elk een glaasje cider.  Onze dag kan echt nt meer stuk....

Groetjes van een vrolijk trio.

24 augustus Auray, la Trinité, Quiberon

Ons Ibis hotel in Auray was super de luxe. Mooie kamer, verzorgd ontbijt, ik was den eersten om 0700h om hier gretig gebruik van te maken. Eitje, kaasje, pain flutes,  croissantje, koffie.... stop Dekeyser... t is welletjes.
Auto in, naar de jachthaven in la Trinité op "quinze minutes"....... Het verhuurbedrijf is net naast de haven... we handelen alle papieren af en gaan op zoek naar de boot op ponton o.... dat wordt toch even zoeken maar wel geraken er toch.

De boot is effenaf prachtig, nieuw en netjes. 😀😀😉 zoals het hoort eigenlijk.
We hebben twee bladzijden inventaris te doorspartelen maar alles  ligt op zijn plaats en een uurtje later kunnen we met één van de mannen van het verhuurbedrijf alles afhandelen.

Boodschappen doen, mijn fiets in bewaring geven bij het bedrijf, de auto op een gesloten parking achterlaten,  kortom, tegen 3en kunnen we dan toch vertrekken.
Er is weinig wind...eerst op motor,  dan gaat het grootzeil toch omhoog. Even later komt er dan wat wind bij en kan ook de fok erbij.... North sails, gelamineerd in een mal, allemaal lewmar winchen en gelagerde

katrollen.  Hier is precies niet op een frankske gekeken.
Bedoeling is een kort tochtje maken om de boot tel leren kennen en met de avond terug binnen te lopen.... even later draait de wind  en is het haventje Port Haliguen op Quiberon bezeild en dit wordt ons nieuwe einddoel.  Tegen 2100h leggen we aan. Mission completed... 😀

26 augustus... van Belle Ile naar Herbaudiere Noirmoutier

Toen wij 's avonds ons bedje opzochten, vastgemaakt aan een mooring net buiten de havenmuren van Le Palais in Belle Ile,kon geen van ons drie vermoeden dat dit een zeer korte nachtrust zou worden.
Het was een rustige avond, het windje die er stond kwam van het eiland vandaan en was zeer licht. De piyou, onze RM lag rustig te wiegen aan zijn lijntjes. Morgen om 0800h komt de watertaxi ons ophalen om boodschappen te doen, zo werd afgesproken met de havenmeester.

Amper 4 uur later, ons bootje rukt en beeft aan zijn landvasten... de wind is gedraaid, komt nu recht uit zee en vooral een hoge deining zorgt er voor dat mijn blaffetuurkes niet meer dicht willen. Rond 0300h is het welletjes, ik stap uit mijn kot- kooi en ga de lijntjes verifiëren.  Onderweg "ontmoet " ik schipper Johan die ook mijn ongerustheid ivm de situatie deelt.
We zien het nog even aan maar rond vieren komen we tot hetzelfde besluit, we moeten hier weg.
Motortje gestart, navigatielichten aan,  displays dimmen (manual nodig). Koers berekenen, zeilen klaarzetten, zeilkledij aan etcetera. ..
Waar gaan we heen? Naar de op één na zuidelijkste bestemming van deze reis, nl. naar Noirmoutier het schiereiland waar Winnies en Johan hun hart verloren hebben.
Er zit een maantje en een pak sterren om ons de weg te wijzen dus echt donker is het niet.  We zien Belle Ile als een zwarte schim aan stuurboord voorbijglijden en uiteindelijk verdwijnen... weinig andere zeilbootjes te bekennen (ais).. een visser loopt voor ons langs op een mijltje afstand.
De wind, nu nog slechts een beauforke of 4, stuwt ons enkel op fok voort . We lopen 3 a 4 kts. Als tegen 0630h de zon opkomt zetten we ook het grootzeil bij. Winnie, die tot nu doorheen al dit lawaai heen doorgeslapen heeft komt nu ook piepen. Nog 30 miles naar noirmoutier....

Een voordeel van onze vroege start is ook een vroege aankomst in Herbaudiere met een mooie plaats in de marinade met als ongelooflijk voordeel dat de lokale markt nog bezig was en wij 1.5kg oesters (20) konden kopen tegen €6.5... hoe doen ze het?
In de namiddag nog het bezoek van 2 dames, de zus en moeder van Laurent (schoonzoon van Winnie en Johan) die hier op vakantie zijn.

Ik de vroege avond nog wat boodschappen doen.  De viswinkel is dicht dus het worden Andouiettes a la facon du chef (ikke) met veel look, ajuin, pepers, en bruine bonen.  Alles wordt overspoeld met (te veel)  rode wijnglazekes en we halen op het einde nog juist ons bedje.... aiai.

22 augustus . Van knokke naar Laarne met de fiets

Het is mooi weer als ik rond 1130h uit Knokke vertrek. Mijn fiets is toch precies wat "kontzwaar " en wiebelt wat.
Twee volle fietszakken aan beide zijdes, een waterdichte zak met mijn zeilbenodigheden, ook achteraan en erbovenop mijn kleine tentje. Hmmmm....
Enkele straten verder stop ik, verplaats beide fietszakken wat naar voor en bind mijn tent onder mijn stuur.
Dit gaat beter. Ik fiets richting Sluis,  Aardenburg, dan terug België binnen richting Maldegem.  Mijn route buigt af via een vaartje tot in Eeklo en voorbij. Mooi fietsen hier.
Na 30 km, eigenlijk al wat te laat stop ik om te drinken, ik eet wat van mijn zelfgemaakte granula,  een mengsel van noten, fruit, wat suiker en eiwit, gebakken in de oven en nadien in stukken gehakt.  Lekker.

Het is warm, ik zweet, mijn zweetband is al enkele keren uitgewrongen.  Ik moet blijven drinken (water).
In Waarschoot koop ik bij een bakker 2 rijsttaartjes en 2 boules de Berlin. 4 stuks voor de prijs van 3. 't kan niet op blijkbaar.  Ik eet er 2 op en steek de rest in mijn zijtassen voor straks. Met een zware maag rij ik verder.... pfffft. .zware boules toch...
Op 10km vóór Gent, ik zie de torens al, ga ik naar links en rij door een geïndustrialiseerde zone langs het havengebied verder. Ik krijg een inzinkingetje en doe het even wat rustiger aan. Ik heb wss toch wat te vlug gereden. Jeugdige overmoed? Het duurt nog tot St Amandsberg voor het terug mooi wordt.  Even verder zie ik Destelbergen staan en plots zijn we in Laarne. Nog een kuitebijters helling over de autostrade, rechts links de Heidestraat in en daar zie ik Johan bezig zijn  auto te laden.... het is kwart na drie... 65km op de teller..... 😁😁

22 augustus... het begin van een nieuw zeil en fiets avontuur

Ik ben al een  paar weken bezig met trainen voor wat mijn derde ! Midlife crisis moet inluiden...😁😁 (zelf in te vullen )
Toen ik enkele weken terug een berichtje kreeg van Winnie,  de épouze van mijn zeilbuddie Johan op Fireball van weleer en mijn gelegenheidsbemanning samen in Bretange, Bilbao en uiteindelijk Vigo tijdens mijn trip met de Billy in 2009- om met hen in een huurboot een weekje te gaan zeilen vanuit la Trinité was ik direct verkocht..... uiteraard ga ik mee .!😀😀
Plan is om met hun auto naar ginder te rijden, een nachtje in een hotelletje in de directe omgeving van de jachthaven door te brengen om dan s morgens de boot, een dubbelkiels RM in

ontvangst te nemen en tegen de middag het ruime sop te kiezen, op naar de eilanden Belle Ile, Houet, noirmoutier en meer van dat fraais. ...
Midlife crisis? Wel .... ik neem mijn fiets mee, een tentje en slaapzak, minimum bagage en ik  heb het in mijn hoofd gestoken om na onze zeilweek de volle 800km terug naar huis te fietsen.... dat kan toch tellen.... of niet soms?
Volg vanaf morgen 22 augustus onze avonturen met een eerste 70km fietstocht van Knokke naar Laarne, ons vertrekpunt op vrijdag... tot hoors.  Jean 😂😂😂

Dag 8 - 19 juli. Van Dunkerque naar Zeebrugge

De wind is gevallen als we 's morgens ons kopje buitensteken. Het zonnetje schijnt.
Door de stroom wachten we nog tot de middag om te vertrekken. We maken een wandelingetje buiten de jachthaven. Hier zijn wat nautische winkels, ik snuister wat rond doch koop niks. Buiten lopen we even rond op het terrein waar de 2de handsjachten geparkeerd staan.. Kobe kiest zijn droomboot... veel te groot volgens mij. Er staat ook een grote RM... amai wat een joekel.
Tegen 12-en varen we uit. Alle reven eruit, plat voor de wind in de pas.... 10 knoopjes. We besluiten de spi te zetten. Even een en ander uitleggen aan Kobe,... loefschoot, lijschoot, ophouder voor de spiboom, neerhouder, barberhauler, spival, spizak.... ja het leven van de zeeman is niet gemakkelijk.
Het zetten verloopt niet vlekkeloos maar even later trekt de "geel groene" ons toch vooruit. Mooi is dat. Nu is het wel zo dat een spi nogal eigenwijs is en bij een moment van onoplettendheid draait hij (of is het een zij) zich met een charmante beweging rond het voorstag. Ai... ik slaag er in het zeil zonder scheuren te zakken en het even later zonder ongelukken terug te heisen. Een tiental minuten later is het weer van dat. Foert, nu de zak in en de fok neemt de plaats in.

Er staat een pak stroom en Oostende nadert.  Even later, de Haan en Wenduine. Daar is Zeebrugge al. De seinen staan op rood en het wordt even wachten.
Een dik half uur later mogen we dan toch binnen en tuigen de boot af, zeiltjes zakken, fendertjes uithangen, de kajuit wat ship shape maken etc....
Bij het binnenvaren van de jachthaven staat de vader van Kobe al te wachten. Hij maakt nog een mooi filmpje van ons aanlegmaneuvre.
T zit er weer op. Het was een mooie tocht. Met dank aan Kobe voor het goede gezelschap. Seejoe... 😀

Dag 7 van Boulogne naar Dunkerque

Vandaag veel wind voorspeld. 20 a 25 kts uit zuidwestelijke richting, achter dus. We staan op rond 0800h. Ik ga douchen, naast het sekretariaat staat een moedig madammeke brood te verkopen, ze heeft vanalles mee, des baguettes, pains au chocolat, croissants. Een mooi idee, doch de klandizie is beperkt tot een 20 tal passanten, ik vraag me af of ze er aan uit geraakt.  We hebben op deze manier wel een lekker ontbijt.
In de voorgaven steken we preventief 2 reven in het grootzeil, de fok ligt klaar op het voordek. Na wat geharrewar bij het optrekken van het zeil blijkt dat ik het derde rif gebruikt heb..... onder toch wel erg gereduceerd zeil komen we op zee. De fok  gaat alvast ook omhoog. De snelheid loopt op tot zo'n 6 knopen.  We laten het derde rif maar zitten.
Als we even later Cap Gris Nez naderen trekt de wind nog wat aan en de hemel dicht. Regen. Als we de kaap dwarsen, moeten we gijpen. Ik besluit op enkel grootzeil verder te varen en we laten de fok zakken. Het waait nu toch constant 25 knopen met achterlijke wind. Dat betekent 30 knopen werkelijke wind. Dat is toch 7 Bft.
De Billy doet het goed met deze zeilvoering. Door mijn 7/8 tuigage met kleine fok, staat mijn mast tamelijk ver naar voor. Een alternatief bij harde wind zou enkel op fok varen zijn. Werkt wss even goed.... of nog beter? Nooit geprobeerd.
Na de kaap wordt het terug iets rustiger maar we veranderen niets aan de zeilvoering. Calais glijdt voorbij.

Voor de industriehaven van Dunkerque haalt een groot containerschip ons in. Er komen wat sleepboten buiten die het grote schip volgen. Net voor ons wordt het schip de jachthaven binnengetrokken en via een kanaal binnengeloodst. Wij moeten even wachten en mogen dan ook naar binnen.

T was weer een ruig ritje. Grote pint voor de kapitein in de bar van de jachthaven.
Morgen gaan we naar huis.

Dag 6: van Dieppe naar Boulogne

We staan vroeg op. Niks douche, lekker stinken, we vertrekken, de stroom wacht niet.  De wind slaapt nog, eindelijk eens een vlakke zee.
We varen uit, langs de lelijke knalgele (echt frans) ferry die Dieppe met Newhaven verbindt het zeegat in. De zichtbaarheid is niet denderend en algauw verdwijnt de kust uit het zicht. Motortje staat aan en djoefdjoeft er rustig op los.
We ontbijten op zee, het wordt warm en de factor 50s en zonnehoeden worden tevoorschijn gehaald. Het grootzeil staat op en doet, behalve voor wat schaduw zorgen, niet veel. Enkele grotere boten, die later vertrokken zijn, halen ons geleidelijk in. De Belg, die ook in St Valerie achter ons lag, volgt dezelfde koers. Zij gaan dus ook naar Boulogne.
Het wordt een kalme overtocht, de rustigste die  we tot nu gehad hebben. Het duurt nog tot een mijltje of 10 vóór onze bestemming tot we wat wind krijgen. Eindelijk kan de motor uit. Voor ons liggen wat motorbootjes op en neer te  varen. Vissers met lijnen. Plots zien we ook enkele dolfijnen, bruinvissen, die weten ook dat hier een visje te verschalken is.

Boulogne

We varen de grote buitenhaven binnen, even is er nog wat verwarring over waar de ingang nu juist ligt maar we kunnen de boot voor ons gewoon volgen. Het is nog een eindje naar de jachthaven, de zeilen komen naar beneden, fendertjes en landvasten worden geprepareerd, het gaat steeds vlotter. Kobe komt in vorm.....
Inschrijven, doucheke nemen, het is nu wel echt nodig... alles is netjes hier zoals het hoort.
We gaan even de stad in, het centrum is vlakbij, drinken een pint op een terras en gaan even later weer zo'n dourum ding gaan eten. Lekker, maar de porties zijn voor Kobe echt te groot...
Terug naar de boot, t'is fris buiten en de dagelijkse jam sessie gaat door binnen in de kajuit. Geen (zichtbaar) publiek vandaag.
Morgen is er terug wind voorspeld, en nog geen klein beetje ook, +25 knopen, gelukkig uit zuidwest... Slaapwel